|
Na początku lat 80 ubiegłego stulecia do świdwińskich szkół podstawowych
zbliżał się kolejny wyż demograficzny. Istniejące w mieście placówki oświatowe
nie były w stanie sprostać nadchodzącym potrzebom. W 1981r. po długotrwałych
staraniach władz miasta zapadła decyzja o budowie w mieście nowej szkoły
podstawowej. Rozpoczął ją w październiku 1982r. Kombinat Budowlany w
Kołobrzegu.
Kilka miesięcy wcześniej podczas dożynek w Przybysławiu świdwińscy
kombatanci wraz z Zarządem Miejsko-Gminnym ZboWiD zaproponowali, aby na ziemi
koszalińskiej wybudować pomnik sławiący czyn osadników wojskowych, którzy po II
wojnie światowej zagospodarowali te ziemie, zbudowali na nich podstawy
polskości. W grudniu 1982r. zapadła decyzja władz wojewódzkich, iż pomnikiem
sławiącym czyn osadników wojskowych będzie nowa świdwińska szkoła „czwórka”.
Powołano Społeczny Komitet Budowy Szkoły- Pomnika, w skład którego weszli
Eugeniusz Jakubaszek, Stefan Kobojek, Stanisław Śliwa, Leopold Ostrowski, Józef
Pietraszek i wielu innych przedstawicieli władz, instytucji i organizacji.
Wystosowano apel do społeczeństwa o wsparcie finansowe świdwińskiej budowy.
Historia szkoły rozpoczęła się od sławnych wtorkowych narad ekip
budowlanych z Naczelnikiem Miasta i Gminy Józefem Pietraszkiem, i przyszłym
Dyrektorem Henrykiem Klamanem, którzy monitorowali przebieg prac i gromadzili
sprzęt na wyposażenie szkoły. 19 sierpnia 1985 roku po zakończeniu budowy odbyło
się pierwsze historyczne posiedzenie Rady Pedagogicznej, na którym określono
zadania w związku z uruchomieniem szkoły i planowaną wojewódzką inauguracją roku
szkolnego. Od tego dnia nauczyciele, wojsko, pracownicy obsługi i rodzice
przystąpili do prac porządkowych i urządzania sal lekcyjnych. Z pierwotnego
składu kadry pedagogicznej SP nr 4 do dziś pracuje 11 nauczycieli, którzy
organizowali szkołę. Są to: L. Badowska, I. Baljon, A. Bieńkowska, B. Bryll, H.
Fijałek, M. Just, W. Mańczyk, R. Muchorowska, I. Smuga-Musiaka, B. Pełka i E.
Skoczny.
3 września 1985 roku odbyła się wzorowo przygotowana uroczystość, a
uczniowie miasta Świdwina z klas 3 – 8 dotychczasowego obwodu SP nr 1 otrzymali
do użytku obszerną, nowoczesną placówkę oświatową.
Przez pierwszy rok funkcjonowania, budowaliśmy system wartości, które
zamierzaliśmy kształtować wśród uczniów, przygotowywaliśmy się do uroczystości
nadania imienia, wręczenia sztandaru i otwarcia Izby Pamięci.
Po spełnieniu przez nas wszystkich, koniecznych warunków w zakresie pracy
wychowawczej 11 października 1986 roku otrzymaliśmy imię Osadników Wojskowych,
sztandar, została otwarta Izba Pamięci Osadnictwa Wojskowego na Pomorzu i
zorganizowaliśmy pierwszy Ogólnopolski Zlot Osadników Wojskowych. (Warto
podkreślić, że z inicjatywy świdwińskich kombatantów SP nr 4 była jednocześnie
pomnikiem sławiącym czyn osadników na ziemiach Zachodnich i Północnych.
Utrzymywali oni stały kontakt z młodzieżą, wzbogacali zbiory naszej izby,
współorganizowali wycieczki do miejsc pamięci na Wale Pomorskim i w Kotle
Świdwińskim, dzięki czemu mogliśmy realizować żywe lekcje historii.
W kolejnych latach czwórka tętniła życiem. Wiele działań inspirował jej
pierwszy Dyrektor p. H. Klaman. Obejmując tę funkcję konsekwentnie dążył do
tego, aby szkoła osiągnęła jak najwyższy poziom dydaktyki, wychowania i opieki
uznając je za jednakowo ważne. Skutecznie motywował nauczycieli do lepszej
pracy. Dbał o dobre relacje z rodzicami. Stale zabiegał o nowoczesne wyposażenie
szkoły i poprawę jej funkcjonalności. Prowadził bardzo dobrą, dalekowzroczną
politykę kadrową. Systematycznie analizował perspektywy rozwojowe placówki.
Nawiązał współpracę ze szkołami w Niemczech i Danii, pozyskiwał sponsorów wśród
świdwińskich zakładów pracy, aby zaspokoić rosnące potrzeby. Decyzje Dyrektora
akceptowała Rada Pedagogiczna, a w realizacji ambitnych celów wspierały panie
Wicedyrektorki: M. Śpionek i T. Szołdra. Obie były wzorem pracowitości, taktu i
profesjonalizmu. Z sercem i zaangażowaniem wypełniały zadania szkoły. Przekazały
nam wiele swoich doświadczeń i umiejętności.
Mając jasno sprecyzowane zadania nauczyciele wykorzystywali bardzo dobrą
bazę szkoły, prowadzili liczne koła przedmiotowe i zainteresowań, organizowali
cykliczne konkursy, imprezy i zawody sportowe. Uczniowie mogli korzystać z
bogatej oferty zajęć pozalekcyjnych, pracować w organizacjach: ZHP, SKO, SKKT,
LOP, TPPR, PCK, LOK, SU, Spółdzielnia Uczniowska „Promyk”, Klub „Wiewiórka”,
Uczniowski Klub Sportowy, które uczyły zdrowej rywalizacji, wrażliwości,
tolerancji i rozumienia potrzeb drugiego człowieka.
Rokrocznie organizowaliśmy obchody Miesiąca Kultury Zdrowotnej, M-ca
Pamięci Narodowej, Turnieje Wiedzowo-Sprawnościowe o Puchar Dyrektora Szkoły,
Dni Kultury Książki i Prasy, Dni Olimpijczyka, a także Andrzejki, Mikołajki,
zabawy noworoczne, Dzień Kobiet, Święto Wiosny i inne.
11 listopada 1988 roku obchodziliśmy 70 rocznicę odzyskania
niepodległości. W związku z przemianami ustrojowymi w naszym kraju dokonaliśmy
zmian w kalendarzu imprez szkolnych, a w salach lekcyjnych umieściliśmy nowe
godło, którym był Piastowski Orzeł z Koroną.
14 listopada 1989 roku odbyło się w naszej szkole uroczyste podsumowanie
wojewódzkiego konkursu na najlepiej urządzoną Izbę Pamięci, w którym zdobyliśmy
pierwsze miejsce i gościliśmy Kuratora Oświaty i Wychowania Mariana Statkiewicza
oraz ówczesnych Inspektorów Oświaty Edwarda Wójcika i Pawła Pińczuka. Nasi
uczniowie zaprezentowali formy pracy związane z patronem szkoły, pokazali jak
uczą się szanować tradycje. Od 1 września 1990 roku dokonane zostały zmiany w
obwodach szkół podstawowych naszego miasta i naukę w czwórce rozpoczęli
uczniowie klas pierwszych i drugich. Byliśmy więc pełną szkołą podstawową z 48
oddziałami klas I – VIII i specjalnych. W tym roku zatrudnialiśmy 65
nauczycieli, lekcje kończyliśmy o 16.15, liczyliśmy 1311-ro uczniów. Członkami
Rady Pedagogicznej zostali nowi nauczyciele nauczania początkowego, których
zawsze ceniliśmy za umiejętności pedagogiczne i osiągane efekty pracy.
Wiedzieliśmy, że dzięki nim nasi uczniowie będą bardzo dobrze przygotowani do
dalszej edukacji. Nasze grono powiększyli też księża i katecheci, a lekcje
religii powróciły do szkoły.
W tym okresie w celu uatrakcyjnienia oferty szkoły realizowany był przez
rodziców: Edwarda Jakubowskiego, Tadeusza Górskiego i Wincentego Niedzina
projekt budowy przy szkole krytej pływalni. Podjęli oni szeroko zakrojone
działania, aby zrealizować ten ambitny cel, ale go nie sfinalizowali, gdyż to
samo zadanie zaczęły realizować władze miasta.
Od stycznia 1992 roku uzyskaliśmy pełną samodzielność finansową, co
pozwoliło na większą swobodę w planowaniu wydatków i wyzwoliło inicjatywy
gospodarczo-finansowe wśród pracowników. W tym czasie przeprowadziliśmy
niezbędne remonty, zakupiliśmy pierwszy komputer, magnetowidy i odtwarzacze
video.
Staraliśmy się zapewnić uczniom nowoczesne warunki nauki. Nad wdrożeniem nowych
form pracy z wielkim zaangażowaniem czuwał W. Śpionek, który uczył nas
obsługiwania urządzeń, pokazał możliwości ich zastosowania na lekcjach i
zapoczątkował tworzenie szkolnej videoteki.
W kolejnych latach w trosce o prawidłowy wszechstronny i rozwój młodzieży
realizowaliśmy programy profilaktyczne i psychoedukacyjne oraz w szerokim
zakresie promowaliśmy zdrowie. Nasze działania zostały docenione przez Pomorskie
Konsorcjum Zdrowia, które przyjęło nas do elitarnego Klubu Szkół Promujących
Zdrowie i wsparło finansowo nasze działania.
Od 1 stycznia 1994 roku staliśmy się szkołą samorządową. Wiązaliśmy z tym
faktem nadzieję na radykalną poprawę warunków pracy i nauki. Ponieważ
eksploatacja budynku przez kolejne roczniki wyżu, praca na dwie zmiany, duża
liczba uczniów wymuszały konieczność przeznaczania dużych środków na bieżące
remonty bazy, naprawy sprzętu, zakupy środków dydaktycznych, wyposażenia sal
lekcyjnych itp.
Pierwsze lata pozwoliły sądzić, że będzie lepiej. Szkoła została
oddłużona, a wszelkie zobowiązania finansowe były realizowane na bieżąco.
Możliwe stały się remonty, zakupy pomocy dydaktycznych, finansowanie
dokształcania nauczycieli i przyznanie najlepszym z nich dodatków motywacyjnych.
Dość szybko okazało się jednak, że subwencja i dotacje celowe nie
pokrywają w pełni potrzeb oświaty. Samorząd Gminny musi w znaczący sposób
wspierać funkcjonowanie szkół. W warunkach Świdwina (co chcielibyśmy podkreślić)
mimo dobrej woli i zrozumienia naszych problemów przez organ prowadzący
poprzednich i obecnego p. Burmistrza było to i jest bardzo trudne zadanie.
Mimo tej sytuacji staraliśmy się zawsze zapewnić naszym uczniom najlepsze
z możliwych warunki nauczania, wychowania i opieki. Dbaliśmy o ich rozwój.
Prowadziliśmy zespoły wyrównawcze, gimnastykę korekcyjną, zapewnialiśmy
potrzebującym pomoc materialną i opiekę pedagogiczno – psychologiczną.
W czerwcu 1996 roku aktywnie włączyliśmy się w obchody 700-lecia naszego miasta,
a 14 września tegoż roku uroczyście świętowaliśmy 10-lecie szkoły i II
Wojewódzki Zlot Osadników Wojskowych. Kolejny raz prawdziwymi przyjaciółmi
szkoły okazali się kombatanci: p. Bogdan Rydzio, Albin Wojciechowicz, Jadwiga
Maśnik i wielu innych wspierających naszą pracę wychowawczą.
W roku szkolnym 1997/98 rozpoczęły się przygotowania do reformy systemu
edukacji, opracowana została nowa sieć szkół w mieście.
W maju 1998 roku w ramach reformy przeprowadziliśmy pierwsze, próbne
badanie kompetencji uczniów klas VII. W czerwcu 1998 roku z funkcji Dyrektora
ustąpił H. Klaman, na emeryturę odeszła Wicedyrektor T. Szołdra, a nowym
Dyrektorem został p. P. Pińczuk. Obejmując tę funkcję postanowił utrzymać wysoką
pozycję szkoły w województwie, uczynić ją nowoczesną, funkcjonalną i otwartą na
środowisko. Podjął działania usprawniające zarządzanie tworząc wewnętrzną sieć
komputerową. Umożliwił nauczycielom i uczniom powszechny dostęp do Internetu.
Zainicjował komputeryzację biblioteki szkolnej. Wykorzystując pomoc MEN i S
unowocześnił dwie pracownie komputerowe. Dzięki ambicji i uporowi pozyskał
sponsorów i środki na malowanie wszystkich sal lekcyjnych i holi szkolnych oraz
odnowienie elewacji Rotundy i ścian frontowych z charakterystycznymi dla szkoły
malowidłami. Dokonał modernizacji bazy szkoły, uruchomił siłownię, nowe boiska i
salę gimnastyczną.
Dobra współpraca i przychylność organu prowadzącego i Panów Burmistrzów
zaowocowała naprawieniem dachów, rozpoczęciem wymiany okien i budową zatoki
autobusowej. Wszystkie wymienione wyżej prace służyły dobremu przygotowaniu
szkoły do nowych zadań wynikających z decyzji władz miasta i reformy systemu
edukacji.
Uchwałą Rady Miasta 04.03.1999 r. zlikwidowano SP nr 4, w jej miejsce z
dniem 1 września 1999 roku powołano Miejski Zespół Szkół obejmujący kl. IV, V
VI, VIII i specjalne SP oraz kl. I Gimnazjum. Był to okres dużych zmian
kadrowych. Na emeryturę odeszła M. Śpionek a nowym Wicedyrektorem został W.
Mańczyk. Z grona pedagogicznego odeszły koleżanki uczące w klasach I – III, a
dołączyli nauczyciele specjaliści z innych szkół.
Lokalizacja Gimnazjum w naszej szkole była dla nas dużym wyzwaniem.
Przygotowując się do sprostania nowym zadaniom odbyliśmy wiele kursów,
warsztatów, szkoleń, które pozwoliły nam jak najlepiej przygotować się do pracy
z młodzieżą gimnazjalną. Zgodnie z wymaganiami reformy opracowaliśmy Statut,
Szkolny System Oceniania, Program Wychowawczy, w którym sprecyzowaliśmy model
absolwenta. Dokonaliśmy wyboru nowych programów nauczania, opracowaliśmy zasady
realizacji ścieżek edukacyjnych i nowe regulaminy. Nauczyciele przygotowali
plany rozwoju zawodowego, rozpoczęli staże w celu zdobycia wyższego stopnia
awansu zawodowego, zaczęli w większym stopniu doskonalić się zawodowo.
Pierwszymi, które uzyskały stopień nauczyciela dyplomowanego w lipcu 2001 roku
były Halina Fijałek i Barbara Popławska-Rychter.
Bardzo ważnym elementem reformy było wprowadzenie nowego systemu egzaminacyjnego
opartego na zewnętrznym ocenianiu, będącym oceną jakości pracy szkoły jak i
nauczycieli.
W maju 2000 roku uczniowie klas ósmych po raz ostatni pisali testy
kompetencji. 10 kwietnia 2002 roku uczniowie klas szóstych pisali w naszej
szkole swój pierwszy sprawdzian, gimnazjaliści 8 i 9 maja 2002 roku pierwszy
egzamin.
Wyniki tych prób okazały się bardzo dobre i przekonały, że nasza praca przynosi
pożądane efekty. W dalszych działaniach postanowiliśmy utrzymać wysoki poziom
dydaktyki, nie zaniedbując wychowania i opieki.
12 października 2002 roku kontynuując tradycje szkoły, będąc
przekonanymi, że patriotyzm, uczciwość, szlachetność i szacunek do naszej Małej
Ojczyzny są wartościami, które powinniśmy ciągle kształtować u naszych uczniów,
przyjęliśmy ponownie imię Osadników Wojskowych i nowy sztandar.
W ostatnich latach kontynuujemy tworzenie nowoczesnej przyjaznej uczniom
i rodzicom szkoły. Trzeba podkreślić, że znajdujemy w tych działaniach wsparcie
wielu osób i instytucji, a szczególnie Kuratorium Oświaty i Urzędu Miasta
Świdwin, który finansuje nauczanie w naszym Gimnazjum drugiego, obowiązkowego
języka obcego i zatrudnienie od 2002 roku psychologa.
My sami wychodząc naprzeciw potrzebom, realizując misję szkoły,
opracowaliśmy nowy Program Rozwoju, podjęliśmy działania promujące szkołę w
środowisku, zostaliśmy członkami Koszalińskiego Stowarzyszenia Szkół
Innowacyjnych (SIS), wykonaliśmy zadania w celu zdobycia certyfikatu
Zachodniopomorskiej Szkoły Jakości.
Jesteśmy przekonani, że osiągnęliśmy większość wyznaczonych celów,
nawiązaliśmy szeroką współpracę ze środowiskiem, dokonaliśmy unowocześnienia
bazy szkoły, pozyskaliśmy do współpracy rodziców, otrzymaliśmy pomoc i wsparcie
wielu sponsorów.
Z perspektywy 20 – lecia warto zauważyć, że na przebogatą historię naszej
szkoły składają się kariery szkolne, prawie 4 tysiące uczniów, inicjatywy oraz
przedsięwzięcia pedagogiczne wielu nauczycieli, realizowanie przez nich
innowacji, opracowanie i wdrażanie programów autorskich.To również aktywność
setek rodziców, ceniących szkołę za wysoki poziom nauczania, wychowania i
opieki. To także tworzenie tradycji i niepowtarzalnego klimatu szkoły, na co
składają się obecnie Kawiarenki Literackie, podczas których młodzież, rodzice i
nauczyciele obcują z wybitnymi dziełami literatury, Spotkania Młodych Talentów
promujące uczniów zdolnych, różnorodne formy edukacji europejskiej (organizujemy
Dni Europy, Parada Schumana, konkursy wiedzy o Unii Europejskiej, współpraca
międzynarodowa z klubami sportowymi z Niemiec), edukacja ekologiczna w postaci
realizacji projektów związanych z ochroną przyrody, recykling, promowanie
opakowań ekologicznych. Preorientacja zawodowa poprzez organizowanie imprez
ogólnoszkolnych takich jak Giełda Zawodów, współpraca z Powiatowym Urzędem Pracy
i P P-P to także propagowanie turystyki i aktywna działalność SKKT, oraz
edukacja regionalna, propagowanie walorów Świdwina i Pomorza jako naszej Małej
Ojczyzny. Wreszcie edukacja obywatelska i realizacja takich projektów, jak
„Młodzi głosują”.
Nasi uczniowie mogą rozwijać swoje pasje pracując w Kole Dziennikarskim
redagującym gazetę „Nasza Buda”, przygotowując inscenizacje, grając różne role w
szkolnym teatrze „Puenta”. Mogą organizować życie szkoły pracując w Samorządzie
Uczniowskim, pomagać potrzebującym w ramach Szkolnego Koła PCK, doskonalić
talenty muzyczne w szkolnym zespole wokalno-instrumentalnym. Ci z kłopotami mogą
korzystać z pomocy psychologa, pedagoga i nauczycieli podczas indywidualnych
konsultacji. Rozwijać pasje czytelnicze w szkolnej bibliotece. Spędzić wolny
czas w świetlicy korzystając z Internetu, gier dydaktycznych i rozrywek
umysłowych.
Chcielibyśmy podkreślić, iż od początku istnienia szkoły przywiązywaliśmy
dużą uwagę do pracy z uczniem zdolnym, motywowaliśmy młodzież do rozwijania
siebie, poszerzania wiedzy, umiejętności, bicia rekordów i poprawiania wyników
sportowych.
Jesteśmy dumni z naszych dawnych i obecnych sukcesów. Są one wspólnym
dziełem dyrekcji, nauczycieli, uczniów i rodziców. Wynikają z całą pewnością ze
znakomitego stylu kierowania szkołą obu dotychczasowych dyrektorów H. Klamana i
P. Pińczuka. Pozwalają wierzyć, że to co robimy ma sens a organizowane przez
nas:
- cykliczne konkursy przedmiotowe,
- turnieje mitologiczne,
- konkursy recytatorskie,
- ortograficzne corridy,
- festiwale twórczości jednego autora,
na poziomach poszczególnych klas pozwalają na bardzo dobre przygotowanie
młodzieży do konkursów wojewódzkich, turniejów i zawodów sportowych, a przede
wszystkim dają szansę na powodzenie w dalszej edukacji.
W ciągu 20 lat naszej historii zanotowaliśmy wysokie miejsca uczniów na
szczeblu centralnym w zawodach modelarskich, w piłce ręcznej dziewcząt, w
zawodach sportowo-obronnych „Sprawni jak żołnierze”, w konkursach recytatorskich
i literackich.
Szkoła Podstawowa nr 4 dwukrotnie w roku 1986 i 1995 w rankingu
młodzieżowego czasopisma Płomyczek” znalazła się wśród 100 najlepszych szkół w
kraju.
Osiągane przez nas wyniki w egzaminach zewnętrznych, konkursach przedmiotowych i
zawodach sportowych pozwalają wierzyć, że wypracowaliśmy skuteczne i efektywne
metody pracy, czego potwierdzeniem są miejsca szkoły w rankingach wojewódzkich
uwzględniających wyżej wymienione kryteria.
Szkoła Podstawowa nr 4
Rok szkolny:
1992/93 - III m.
1994/95 - II m.
1995/96 - I m. w woj. koszalińskim
Publiczne Gimnazjum:
Rok szkolny
2001/2002 - II m. w woj. zachodniopomorskim
2002/2003 - II m. w woj. zachodniopomorskim
2003/2004 - V m. w woj. zachodniopomorskim
2004/2005 - III m. w woj. zachodniopomorskim (4 laureatów)
2005/2006 - II miejsce w woj. zachodniopomorskim (8 laureatów)
2006/2007 - II miejsce w woj. zachodniopomorskim (10 laureatów)
2007/2008 - II miejsce w woj. zachodniopomorskim (12 laureatów)
2008/2009 - 6 laureatów
Podsumowując chcielibyśmy odnieść się także do przyszłości szkoły. Będzie
ona w najbliższych latach musiała zmierzyć się z takimi problemami jak: niż
demograficzny, kryzys rodziny, brak autorytetów, bezrobocie wielu rodziców i. t.
p.
Gorąco wierzymy w to, że przedstawiciele władz samorządowych i oświatowych,
sponsorzy i rodzice pomogą nam je rozwiązać.
Mamy głęboką nadzieję, że w sprawach Oświaty Świdwińskiej będziemy mówić
jednym głosem i zapewnimy młodzieży najlepsze z możliwych przygotowanie do
dalszej edukacji – czego Państwu i nam szczerze życzę.
mgr Halina
Fijałek
PATRON I PIEŚŃ SZKOŁY
Patronem naszej szkoły są Osadnicy Wojskowi, byli
żołnierze, walczący podczas II wojny światowej o wolność naszej Ojczyzny. Są to
ludzie, którzy wsławili się ogromną odwagą i bohaterstwem w bojach zarówno z
hitleryzmem, jak i stalinizmem. Po skończonej wojnie przechodzili w stan
spoczynku, bądź w ogóle odchodzili z wojska. Większość z nich nie miała dokąd
wracać, ponieważ ich domy zostały zniszczone podczas walk. W tej sytuacji
osiedlali się w innych rejonach powojennej Polski. Niektórzy z nich zamieszkali
właśnie w Świdwinie, który po kilku wiekach należności do Brandenburgii, Prus,
bądź Niemiec powrócił po zakończeniu wojny w obręby granic naszego państwa.
Zdecydowana większość zamieszkuje Świdwin do dziś, zaszczycając naszą szkołę
obecnością przy okazji apeli i różnych uroczystości.
Podczas kilkudziesięcioletniego pobytu w naszym mieście
ich działalność doprowadziła do ogromnego rozwoju naszego miasta na tle
gospodarczym, kulturowym i społecznym.
Szkoła ma również swoją pieśń. Jest ona w znacznym stopniu
powiązana z naszym patronem, co łatwo zauważyć analizując jej tekst.
"Szli na zachód osadnicy"
(plik mp3)
1.
Rozklekotana ciężarówka,
a dookoła obcy świat.
Na głowie zmięta rogatywka,
a w głowie i w kieszeni wiatr.
Na zachód wiodły wszystkie drogi,
z dalekich ziem, z dalekich stron.
Kto by pomyślał Boże drogi,
że tutaj będzie jego dom.
Ref.
Szli na zachód osadnicy
szlakiem Wielkiej Niedźwiedzicy,
karabiny i rusznice
zawiesili w cieniu brzóz.
Szli na zachód osadnicy
szlakiem Wielkiej Niedźwiedzicy,
karabiny i rusznice
zawiesili w cieniu brzóz.
2.
Swe prawa mieli niepisane,
najprostsze z wszystkich ludzkich praw,
i pili życie prosto z dzbana,
i rzeki przepływali wpław.
Grywali w kości i o kości
z partnerem, który zwał się los
i nie szukali dziury w moście,
lecz budowali nowy most.
Ref.
Szli na zachód osadnicy
szlakiem Wielkiej Niedźwiedzicy,
karabiny i rusznice
zawiesili w cieniu brzóz.
Szli na zachód osadnicy
szlakiem Wielkiej Niedźwiedzicy,
karabiny i rusznice
zawiesili w cieniu brzóz.
|
